Lieke weet het, Fenna kan het nazeggen omdat ik het vertelde en Jan weet het ook: morgen wordt hij veertig. Vandaag gaan we de inkopen doen voor zijn verjaardag en natuurlijk de cadeautjes kopen.

 

Met een fiets, een kinderwagen met ‘kiddy-board’ sta-plankje en drie kinderen gaan we op pad. We zouden net zo goed de auto kunnen nemen, maar we maken er meestal een hobby van om benodigde inkopen op een sportieve manier binnen te halen. Het kost tijd maar is veel leuker.

 

Onderweg worden alle gesignaleerde poezen geteld en indien mogelijk geaaid. De honden die we tegenkomen worden niet geteld maar, indien mogelijk, wordt de eigenaar kort geïnterviewd. Gaat het om een moederhond of een vaderhond, wat is zijn of haar naam, is de hond lief en kan die geaaid worden. Na ongeveer een uurtje zijn we meestal op de plaats van bestemming. Ditmaal de markt, de kaaswinkel en de bakker. De kinderen krijgen overal wat toegestopt en uiteindelijk zetten we koers naar huis. De kinderwagen is volgestapeld met taarten, de fietstassen zitten vol en er hangen nog twee volle tassen aan het stuur. Een kinderzitje zit daar nog tussen geklemd, maar het kind – ditmaal Fenna – kan nog redelijk zitten. Lieke loopt zelf of lift af en toe mee op het plankje achter de kinderwagen. Terug zingen we luidkeels: “Ik heb mijn wagen volgeladen!”.

 

De volgende ochtend is het zover. Nu is Jan echt veertig. We zingen een lied en geven de cadeautjes. Ondanks het feit dat Fenna een en ander al had verklapt, is Jan diep onder de indruk. Nieuwe sloffen, een kinderzadeltje met voetsteunen om op een herenfiets te bevestigen (het zadeltje komt dan voor het grote zadel op de stang) en een T-shirt. Ik had een foto gemaakt van een aantal prehistorische speelgoedbeesten (sinds de film Jurrasic Park erg populair), deze op een T-shirt laten drukken en er met een textielstift – 40 is jong – onder gezet. De cadeaus worden meteen in gebruik genomen. Lieke en Fenna zijn blij met het fietszitje. Diezelfde ochtend ziet de buurvrouw ons diverse keren langs fietsen. 

 

De feestvoorbereidingen worden getroffen, vlaggetjes opgehangen, salades gemaakt en stoelen en kleden naar buiten gesleept. Zoals elk jaar is het ook ditmaal weer mooi weer. Dus hebben we een lekker tuinfeest. Toen we nog kinderloos waren en op een flat woonden, vierden we de verjaardag op de heide bij een picknicktafel. Eten en drinken gingen dan mee, samen met de nodige koelboxen, kleden om op te zitten, een hangmat en enkele ballen. Dat was voor jong en oud een succes. Nu in eigen tuin ontbreken de klimbomen maar is er wel een klimhut. Het plezier is nog altijd volop aanwezig. Vergeleken met vorig jaar is het gezelschap met vier baby’s verrijkt waaronder Ditte. Wanneer zal het kinderaantal in plaats van toe- weer jaarlijks afnemen?

 

Iedereen vermaakt zich. Op de een of andere manier hangen de vlaggetjes na verloop van tijd alleen nog maar in de klimhut, iets waarvan we een dochter verdenken. Een medeplichtige neef en nicht sluiten we ook niet uit. Her en der staan cadeaus, glazen, borden, speelgoed, grote mensen en kinderen. We verschalken taart, een heleboel meloenen (het voordeel van een zomers feest) en zoutjes. Behalve het fietszitje vinden de kinderen de pot met 80 lollies (40 was zo weinig) het allerleukste cadeau. En Jan, wat vindt hij het leukst? De sfeer, het weer en de mensen. 

 

De barbecue wordt aangemaakt, we gaan grillen. Na het eten vertrekt het bezoek druppelsgewijs. Het was een mooie dag. Ook voor Ditte, die op een heleboel schoten heeft gezeten. Iets wat je als veertiger niet meer doet. We weten zelfs niet wie de meeste kussen heeft ontvangen, Jan of Ditte?

 

Monique