Om 7.00 uur zat ze al bij het raam. Ze had speciaal voor de gelegenheid haar nieuwste kleren aangetrokken en een comfortabele fauteuil bij het raam geschoven. Om half 8 zag ze de buurman die haar minicontainer buiten zette.

 

Hij zwaaide, maar gaf verder geen blijk van het feit dat zij vandaag haar 84ste verjaardag vierde. Om 10.00 uur zag ze eindelijk – hoewel men ook niet veel vroeger moest komen – een potentiële eerste gast. Kwam ze nu of niet? Ze liep weer even terug, maar een minuutje later was ze er toch. 

 

Ik hoefde niet te bellen, de deur werd al open gedaan. Zoals de vorige keren had ik ook dit jaar een bloemetje gekocht. Eenmaal binnen bedacht ik dat iets leuks aan de muur ook niet gek zou zijn. Behalve een behoorlijk aantal foto’s hing er een aantal van kleur verschoten posters die een soort vergane glorie weergaven. Het was erg warm in de kleine woonkamer maar voor de verandering vond ik dat best lekker. Op tafel stond een grote thermoskan en twee kopjes met schoteltjes en lepeltjes lagen te wachten op gebruik. Ik kreeg een kopje koffie uit de propvolle kan en vervolgens verdween de buurvrouw naar de keuken om terug te komen met een gigantisch grote doos waarin tientallen, vrijwel identieke minigebakjes lagen te wachten. Ik mocht er eentje uitkiezen en probeerde een praatje te maken. 

 

Gezien de grote hoeveelheid koffie en gebakjes verwachtte ze veel bezoek, maar toen ik ernaar vroeg bleek het behoorlijk tegen te vallen. Ze verwachtte nog 1 bezoeker ‘s ochtends en de andere, zelfs nog oudere, buurvrouw van 94 zou ‘s middags komen. Met de derde had ze ruzie gemaakt omdat de buurman zijn busje pal voor haar raam had gezet. En daarmee was het aantal mensen dat in hetzelfde huizenrijtje woonde en waarmee ze onenigheid had, wederom toegenomen. De familie kwam ‘s avonds. Wat zou ze met die koffie doen? 

 

Na wat over en weer gebabbel kwam een uurtje later de volgende gast. Nu kon ik met een gerust hart weggaan, had ze toch een nieuw bezoekje. Na afscheid te hebben genomen en uitgebreid te hebben gezwaaid, stapte ik – enigszins opgelucht – mijn eigen huis weer binnen. De volgende verjaardag zou heel anders zijn. Fenna zou alweer twee worden!

 

Monique